Ongelooflijk, sommige ambtenaren van ons!
Wie kent dit mopje nog:
Een pas benoemde hoofdambtenaar was klein van stuk en vond dat hij een voetenbankje nodig had. Maar toen hij een verzoek indiende, werd hem gevraagd wat er met het oude voetenbankje was gebeurd, waarom hij er een nodig had en of hij aan het aanwezige meubilair niet genoeg had. De correspondentie zeurde door en uiteindelijk trok de hoofdambtenaar zijn verzoek in. Op de vraag waarom hij het introk, schreef hij terug: “Het dossier over dit onderwerp is nu dik genoeg om als voetenbankje te dienen.”
Er is altijd wel wat te doen geweest over ambtenaren en ambtenarij. Talloze anekdotes en moppen doen de ronde, waarin ambtenaren steevast als rechtlijnige zwart-wit figuurtjes worden neergezet die weinig tot geen inlevingsvermogen hebben met de burger die van hun besluitvaardigheid afhankelijk is en bovendien uiterst traag hun werk doen, waarbij ze zich verschuilen achter regeltjes en voorwendselen om van alles uit te stellen en voor zich uit te schuiven.
Ook bij ons kunnen ze er wat van. Zo heb ik aan den lijve mogen ondervinden.
Het is kleine tien jaar geleden, dat we vanuit Friesland naar het schone Brabantse land verhuisden. In Friesland woonden we naar volle tevredenheid in het centrum van een dorpje in een voormalige bakkerswinkel. Een heel oud pand maar wel lekker groot. Als je dan uiteindelijk moet verhuizen wil je er uiteraard niet op achteruit gaan en toeval of niet, we vonden hier opnieuw een voormalige winkel, door de laatste bewoners lichtelijk opgelapt tot woonhuis, maar wel met aan de voorkant twee loeigrote etalageruiten. Ach, dat die voorgevel er eigenlijk niet uitzag, met die jaren ’50 betonranden en die grote ramen er tussenin waardoor de woning volledig uit de toon viel ten opzichte van de rest van de straatbebouwing deed me niet zoveel, het ging mij toch om het huis wat zich achter die gevel bevond, en de tuin daar weer achter. Maar toch, als de gelegenheid zich voordeed wilde ik er wel eens iets mooiers van maken, zo had ik me altijd voorgenomen. Dat zou voor de buren misschien ook wel zo leuk zijn.
Die gelegenheid deed zich voor toen een vertegenwoordiger van Keurkozijn zich aanmeldde nadat ik te kennen had gegeven misschien aan nieuwe kozijnen toe te zijn. Tenslotte zit er nog steeds enkel glas in en als ik toch het glas wil vervangen waarom dan niet gelijk het hele raam? Dus zo gezegd zo gedaan, nieuwe kozijnen, nieuwe deur, het is allemaal mogelijk maar die hele grote etalageruiten blijven toch een doorn in het oog. Kan het niet wat huiselijker, wat intiemer? Jawel dat kan, maar dan verander je het aanzicht van de voorgevel en dan heb je een bouwvergunning nodig. Maar dat kon ook allemaal geregeld worden, tenslotte kreeg het huis een facelift waardoor het er enorm op vooruit ging, dus wat kon de gemeente nou voor bezwaren hebben?
Dat was begin december 2007. We togen vol goede moed naar het gemeentehuis waar we door een vriendelijke ambtenaar werden geholpen. We kregen bestaande tekeningen mee, nog van een vorige verbouwing uit 1957, welke door onze tekenaar mooi gebruikt konden worden als uitgangsmateriaal voor de nieuwe situatie zoals we door voor ogen hadden. We kregen nog te horen dat als het ons lukte die tekeningen binnen een week op het gemeentehuis te krijgen dat ze dan nog gelijk meegenomen konden worden door de commissie die zich met de vergunningsaanvragen bezig hield. In dat geval kon in januari met de verbouwing begonnen worden.
En jawel, het lukte! De plannen mooi op tijd door het bouwbureau aangeleverd, als het goed is nog in december door de gemeente beoordeeld (naar later blijkt op 3 januari pas "ontvangen") maar nee, er kwam geen vergunning. Er was iets met het bestemmingsplan wat mogelijk gewijzigd zou worden en in afwachting daarvan konden geen vergunningen worden afgegeven. Of ja toch, het kon wel maar dan via een speciale spoedprocedure, wat extra geld moest kosten uiteraard. Een maand later weer bericht, dat van dat bestemmingsplan was een vergissing, er was eigenlijk helemaal niks aan de hand. De aanvraag werd in behandeling genomen en het zou nou niet lang meer duren allemaal. Alleen de welstandscommissie moest er nog even naar kijken.
Eigenlijk waren de ramen ondertussen hard aan een sopje toe, maar ach ze zouden nu snel vervangen worden en dat ramenlappen is zoveel werk… straks zit er allemaal nieuw glas in dus waarom die moeite doen? En die tuin daarvóór, ook niets meer aan doen! Dat doen we wel als de gevel klaar is.Tegen die tijd is het volop lente dus ideaal weer om wat in de tuin te doen!
Nou weet ik niet wat voor mensen er in een welstandscommissie zitten, maar ik stel me een groepje senioren voor dat zich heel belangrijk vindt op een behoorlijk nutteloze positie. Ondergesneeuwde en/of uitgerangeerde mensen wier angst voor een zinloos bestaan slechts overtroffen wordt door hun ijdelheid. Als het anders is hoor ik het graag! Ze proberen in elk geval stuk voor stuk heel interessant te zijn en hele interessante dingen te zeggen over zaken die absoluut niet ter zake doende zijn. Die welstandscommissie is weet ik hoe vaak bij elkaar gekomen en heeft even zoveel opmerkingen en vragen geplaatst bij onze bouwtekeningen die steeds weer opnieuw aangepast en uitgebreid moesten worden. Welke kleur materialen, hoe sluit het kozijn op de muur aan, denken we wel aan voldoende horizontaal aspect, zal dat klapraampje in het midden niet beter aan de zijkant zitten, kan dat muurtje naast de deur niet beter tot op de grond doorlopen, kan die betonnen rand ook gelijk meegenomen worden, etc. etc. En dan doodleuk een volgende bijeenkomst weer met iets heel anders komen. Je krijgt er echt het heen en weer van! Ik heb serieus overwogen de aanvraag maar weer gewoon in te trekken en de situatie bij het oude te laten, maar dan met nieuwe kozijnen. Daar heb je tenslotte geen bouwvergunning voor nodig. Dat heb ik ze ook gezegd. Maar ja als je in een positie bent dat je interessante dingen mag zeggen waarom zou je dan proberen je verstand te gebruiken?
Uiteindelijk is het er dan toch doorgekomen. Telefonische navraag leerde ons vorige week dat de vergunning verstrekt zou worden! Het heeft acht maanden geduurd maar “better let as net”, zoals ze in Friesland zeggen, dus je hoort me niet klagen. Maar... nu is het vakantietijd en zit de aannemer met smart op het groene licht te wachten en willen we graag zo snel mogelijk van start, de ambtaren zijn met vakantie en degenen die er wel zijn weten nergens van. Met excuses en verontschuldigingen zijn ze wel vlot, dat mag gezegd worden. Maar het blijven holle frasen. Inhoudsloos. Zoals bijna de hele ambtenarij en verantwoordelijke bestuurders. Meer woorden dan daden en holle vaten klinken het hardst. Positieve uitzonderingen daargelaten.
Vandaag toch maar even naar het gemeentehuis gebeld omdat het wel een beetje lang duurt allemaal. Krijgen we een dame van de bouwvergunningen afdeling aan de telefoon die blijkbaar het dossier kent en dus in theorie snel en helder duidelijkheid zou kunnen verschaffen. Maar helaas, dit vrouwspersoon dat afkomstig lijkt te zijn van een vismarkt begint gelijk wel erg hoog van de toren te blazen en schijnt geen besef te hebben van haar openbare functie. Vreemd genoeg verbrak ze zelfs de verbinding toen haar netjes gevraagd werd naar haar naam. Bang om door haar baas op het matje geroepen te worden als er een klacht wordt ingediend? Ik denk het, het zal vast de eerste klacht niet zijn...
Wordt vervolgd!
update 17:00 uur: Binnen een half uur na bovengenoemde klacht gepost te hebben werd er al gereageerd. De klacht is in behandeling genomen, excuses voor het wangedrag van de ambtenaar, en de vergunning ligt inderdaad verzendklaar!
update 06-08-2008: De vergunning is er!!!